Rap to jeden z najważniejszych gatunków muzycznych. Jego szczególny rozwój można zauważać w ostatnich latach. Wraz z bliskim sobie hip hopem są jednymi z najbardziej cenionych kierunków muzycznych w Polsce. Sympatią darzą je głównie młodzi ludzie, częściej mężczyźni niż kobiety. Teksty utworów nawiązują raczej to trudnej tematyki życia codziennego, choć nie brak w nich motywów nawiązujących do zabawy i seksu. Poza tym, że rap to muzyka, jest on również istną subkulturą. Zbliżony do hip hopu, także uwzględnia noszenie szerokich ubrań. Różnią jest to, że rzadziej są to dresy, częściej bardzo luźne jeansy, koszulki. Do tego, niemal nieodłącznym atrybutem raperów są tzw. kety, czyli łańcuchy noszone na szyi bądź rękach. Najlepiej, by były one złote. Ważnym elementem garderoby są również daszki – czy to w czapkach, czy też zakładane jako osobne nakrycie głowy.
Nie można zapominać o tym, jak wielką rolę w rapie pełni taniec breakdance. Jest to tanie polegający na wykonywaniu wielu odmiennych ruchów akrobatycznych w pozycji niskiej, kucającej, rzadziej stojącej. Zawiera on w sobie takie pozy, jak choćby obracanie się na głowie. Jeżeli chodzi o polski rap, to rozwinął się on w połowie lat 80-tych. Niektórzy zaliczają go do hip hopu, jako gatunku muzycznego najważniejszego w subkulturze hip hopowej. Osoby do niej należące wyróżniają jednak pewne drobne różnice. Nie zmienia to faktu, że muzyka jest tu niezwykle podobna. Dlatego też, polscy raperzy balansują na granicy czystego rapu i hip hopu. Do najpopularniejszych wykonawców możemy zaliczyć Liroya, Paktofonikę, Kaliber 44. Chociaż stacje radiowe wciąż stawiają na pop rock, to jednak nowości muzyczne związane z rapem możemy spotkać w nich coraz częściej. Wiele tej muzyki znajdziemy też w sieci.

Trudno jest mówić o konkretnych rodzajach muzyki, bez łączenia ich z subkulturami młodzieżowymi. To właśnie młodzież jest największym odbiorcą muzyki pop i to oni są grupą konsumentów, na których opiera się ten biznes. Osoby dorastające na przykład w latach osiemdziesiątych z trudem mogą zrozumieć to, jak wygląda muzyka współcześnie i choć brzmienia są zupełnie inne, to jest to ten rodzaj sztuki, która ma szokować, łamać stereotypy, wprowadzać zamęt, coś nowego. W tej chwili mało kto z rodziców powie, żeby muzyka obecnie niosła jakiekolwiek przesłanie, ale to samo o niej mówili rodzice wychowujące dzieci właśnie ponad dwadzieścia lat temu. Jest to więc nieodłączny element buntu wobec rzeczywistości, która mniej lub bardziej wydaje się być w wieku nastu lat szara i beznadziejna. Zjawisko powiązania subkultur z muzyką jest ciekawe z punktu widzenia nauk społecznych. I tak z muzyką rockową nieodłącznie kojarzą się osoby ubrane na czarno, techno – tylko markowe ubrania, grunge – koszule w kratę, rnb czy hip-hop – szerokie spodnie, za duże bluzy. Przykładów można wymieniać w nieskończoność.
Pewnym zagrożeniem może być niekiedy światopogląd płynący chociażby z niektórych tekstów, jednak są to skrajne przypadki. Przynależność do subkultur zresztą bywa przejściowa. Z drugiej strony ważne dla rodziców jest uświadomienie sobie, że nie wszyscy nastolatkowie muszą utożsamiać się z tym, co przedstawiają teledyski takich twórców jak Lady GaGa. Część młodzieży potrafi odciąć się od tego, co widzi na video, słuchając po prostu melodii wpadającej w ucho mimo woli.